هفته هجدهم

 

کوچولوی نازم، پسر قشنگم! خوشحالم که بازم دارم از تغییرات و روند رشد تو می نویسم:

تو هفته ای که گذشت از دوره پرورش شدید به مرحله رشد شدید وارد شدی. حالا علاوه بر اینکه به صدای قلب و تنفس و جریان خون من آشنایی داری، د مورد صداهای خارج از رحم و محیط بیرون هم هوشیاری. این صدا ها از طریق استخوان های در حال فرم گرفتن گوش به مغز در حال تکمیل ت می رسه. البته من از مدت ها پیش متوجه این موضوع شده بودم. از وقتی که نسبت به اتفاق های محیط اطراف واکنش نشون می دادی و شروع به حرکت می کردی. واسه همین همش باهات حرف می زنم. برات شعر و لالایی و قصه می خونم. به دعای عهد و زیارت عاشورا و صوت قرآن هم علاقه ویژه ای داری. هر وقت هم ازت می خوام واسه نماز صبح بیدارم کنی که خواب نمونم پسر خوبی هستی و به موقع بیدارم می کنی. بابایی هم باهات حرف می زنه و کلی درد و دل می کنه. همزمان قدرت بیناییت شروع به تقویت کرده و بافت های بیناییت که پشت کره چشمت هستن به نور حساس تر می شن اونقدر که اگه من برم جلوی آفتاب بشینم گرمای قرمز رنگی رو پشت پلک های بسته ت احساس می کنی. قربون چشای قشنگت بشم عزیزکم.

خمیازه کشیدن، بلعیدن و مکیدن، سکسکه کردن، تغییر حالت صورت، خم کردن دست ها و پاها از کارهایی هست که تا این هفته یاد گرفتی. تازه پوست قشنگ و لطیفت هم اونقدر نازک و شفافه که رگ های خونی رو میشه دید.

الهی فدای قشنگی های این هفته ت بشم که من و بابایی رو حسابی سر ذوق آورده پسرکم. خدارو هزاران بار شکر برای بودنت

دوستت داریم نازگل پسر!